طلاق با جملهء « انتِ الطالق » ( با الف و لام ) يا « طلاق » يا « مِنَ المطَلَّقات » ، تحقق نمىيابد . 27 در تحقق طلاق با اين الفاظ اختلاف است : 1 . مطلّقه ( انتِ مطلّقة ) . 2 . طَلَّقتُ ( فلانة ) . 3 . نَعَم ( بله ) در پاسخ سؤال « هَل طَلَّقتَ امرَأتَكَ » ؟ ( آيا همسرت را طلاق دادى ؟ ) . 28 طلاق با الفاظ كنايه‌اى كه احتمال مىرود معنايى جز طلاق داشته باشد ، مانند « اطلَقتُكِ » و « انتِ خَليَّةٌ » واقع نمىشود ؛ 29 چنان كه با نوشتن و اشاره در فرض توانايى سخن گفتن ، تحقق نمىيابد ؛ اما اگر قدرت تكلّم نداشته باشد با نوشتن و يا اشاره محقق مىشود . 30 برخى قدما گفته‌اند : در صورتى كه مرد غايب باشد ، مىتواند با دست نوشتهء خود همسرش را طلاق دهد ، هرچند توانايى سخن گفتن داشته باشد . 31 بنابر قول مشهور ميان متأخران ، در صورت توانايى بر تلفظ به زبان عربى صيغهء طلاق بايد به عربى صحيح خوانده شود و در صورت عدم توانايى بر آن ، با هر لفظ مرادف صيغهء عربى صحيح است . 32 برخى گفته‌اند : در صورت عدم توانايى بايد وكيل بگيرد و چنانچه نتوانست وكيل بگيرد ، مىتواند به لفظ غير عربى بخواند . 33 تنجّز در طلاق : از شرايط صحّت طلاق بنابر قول مشهور منجّز بودن ( - - ) تنجيز ) و عدم تعليق آن بر شرط ( چيزى كه احتمال وقوع آن مىرود ) يا صفت ( چيزى كه وقوع آن يقينى است ، مانند طلوع خورشيد ) است . بر اين قول ادعاى اجماع شده است . 34 چنانچه طلاق بر شرطى معلّق باشد كه هنگام طلاق دادن حاصل است ، مانند اينكه در روز جمعه بگويد : « ان كانَ اليوم الجمعة فانتِ طالقٌ ؛ اگر امروز جمعه باشد تو را طلاق دادم » آيا طلاق صحيح است يا باطل ؟ مسئله اختلافى است . 35 برخى گفته‌اند : در صورت علم به وقوع شرط در زمان طلاق ، طلاق صحيح است . 36